18 Μαΐου 2022

ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ, ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ.

Κυριακή 15 Μάη 2022, γαλακτοβιομηχανία «Όμηρος»,

Τρίκαλα. Λεωνίδας Δημούσης, 49 ετών, εργάτης : νεκρός. 

Ακόμη ένας νεκρός εργάτης, ακόμη ένα «εργατικό ατύχημα» καταγράφεται στα «ψιλά» των ΜΜΕ, ακόμη ένας αριθμός προστίθεται στις στατιστικές της καταγραφής στη μακάβρια αλυσίδα των νεκρών και σακατεμένων εργαζομένων. Ακόμη μια φορά σιωπή και φόβος να βγει το όνομα της επιχείρησης, την ίδια στιγμή που στα πρώτα ρεπορτάζ που μιλούν για το θλιβερό συμβάν γίνεται σαφής αναφορά για τα «αυστηρά μέτρα ασφαλείας που τηρεί η βιομηχανία» και για «τρία λάθη που έκανε ο νεκρός εργάτης».

Δεν είναι φυσικά το πρώτο εργατικό «ατύχημα» στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Έχουν προηγηθεί «ατυχήματα» στην COSCO, στα Γρεβενά, έχουν προηγηθεί πολλά «ατυχήματα» σε οικοδομές και στους ντελιβεράδες. Μετράμε συνεχώς νεκρούς εργαζόμενους και η λίστα συνεχώς και μεγαλώνει…

Και αυτό δεν είναι φυσικά αποτέλεσμα της «κακιάς στιγμής» ή των λαθών των εργαζόμενων, μια και όλοι και όλες γνωρίζουμε ότι σε πολλές επιχειρήσεις, ειδικά στις γαλακτοβιομηχανίες, είναι καθεστώς η υπερεντατικοποίηση της εργασίας που υπερβαίνει κατά πολύ το 8ωρο και τα πλημμελή μέτρα υγιεινής και ασφάλειας .

Χωρίς να προξενεί έκπληξη, τα αστικά κόμματα, οι τοπικοί «άρχοντες» και το τοπικό κεφάλαιο, σιωπούν και απλά στέλνουν τα «ειλικρινή τους συλλυπητήρια»,  μια και όλοι τους αποτελούν φανατικούς υπερασπιστές του αντεργατικού μεσαίωνα που προωθεί ο νόμος Χατζηδάκη, ως συνέχεια της κληρονομίας που άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Όλοι τους να μας παπαγαλίζουν τη  γνωστή αφήγηση που παραβλέπει εσκεμμένα τις συνθήκες εργασίας στις βιομηχανίες και σε όλους τους χώρους δουλειάς, για να «λυγίσει τελικά τη βέργα» υπέρ της πλευράς των εργοδοτών, ως άμοιρων ευθυνών. Είναι μια άλλη εκδοχή της πολυφορεμένης τελευταία «ατομικής ευθύνης» που ορίζει την προστασία στην εργασία ως ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων και όχι ως υποχρέωση του κράτους και των εργοδοτών.

Εκφράζοντας την οδύνη μας για τον θάνατο  του Λεωνίδα Δημούση και στέλνοντας τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του, δηλώνουμε απερίφραστα πως θα παλέψουμε για να μη θρηνήσουμε άλλους νεκρούς εργαζόμενους/ες. Πως δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε ανοικτά και με ονόματα, πως δεν θα σωπάσουμε ποτέ. Δηλώνουμε με ακλόνητη πίστη πως η ελπίδα είναι στον ανυποχώρητο εργατικό αγώνα για την κατάκτηση σύγχρονων δικαιωμάτων εις βάρος των προνομίων και των κερδών της εργοδοσίας. Η ελπίδα είναι στην ταξική αλληλεγγύη και στη στήριξη στους αγώνες των εργαζομένων για τη διεκδίκηση άμεσων στόχων πάλης, αλλά και την κατοχύρωση ενός ανθρώπινου πλαισίου εργασίας.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ- ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ


08 Μαρτίου 2022

Κάλεσμα της Αριστερής Παρέμβασης σε πανθεσσαλική αντιπολεμική συγκέντρωση και πορεία την Κυριακή 13/03 στις 13:00 στην Πλ. Ταχυδρομείου στη Λάρισα.

 


Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας.

Θεσσαλία γη ταξικών διεθνιστικών αντιπολεμικών αγώνων και όχι ορμητήριο πολέμου

Η στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αποτελεί την κλιμάκωση της σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΕΕ από τη μία και της Ρωσίας από την άλλη, μιας σύγκρουσης άδικης, επιθετικής και αντεργατικής και από τις δυο μεριές. Το επίδικο του πολέμου δεν είναι παρά το μοίρασμα του πλούτου από την λεηλασία της εργατικής τάξης και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που τόσο «ειρηνικά» συντελούνταν το προηγούμενο διάστημα και ο καθορισμός του ποιος θα έχει το πάνω χέρι στον νέο ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης. Όχι μόνο δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά είναι συνέχεια των τομών που έχουν συντελεστεί τα τελευταία δεκα χρόνια της κρίσης, που βιώνουμε και στην χώρα μας, με την διαρκή πολεμική εκστρατεία του κεφαλαίου και την στρατιωτικοποίηση κάθε πτυχής του κρατικού μηχανισμού και της κοινωνικής ζωής. Αποτελεί άλλο ένα οξυμένο επεισόδιο ένοπλης διαπραγμάτευσης των αστικών συμφερόντων στο έδαφος μιας βαριάς χτυπημένης από την κρίση κοινωνίας, πιάνοντας το νήμα των αντίστοιχων γεγονότων σε βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, ανοίγοντας τον δρόμο για την επέκταση των ανταγωνισμών στα Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο, Αφρική και στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Αν άλλαξε κάτι είναι ότι έσπασε η βιτρίνα του εγχειρήματος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που δήθεν θα δημιουργούσαν ένα κόσμο ειρήνης και ευημερίας. Αυτό που έκαναν ήταν τελικά να διδάξουν σε όλο τον κόσμο και σε όλα τα κράτη την «τέχνη» να ντύνουν με απίστευτη υποκρισία τους αντιδραστικούς πολέμους τους πρώτα και κύρια ενάντια στα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού. Η δικαιολόγηση της επίθεσης ως κίνηση υποστήριξης στις «Λαϊκές Δημοκρατίες» Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ και την αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας συνοδεύτηκε από αντικομμουνιστικά παραληρήματα για την μηδενική ανοχή απέναντι στις εργατικές διεκδικήσεις.

Η λαϊκή καταδίκη πρέπει να είναι αταλάντευτη απέναντι σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Όχι μόνο και κύρια επειδή καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν μπορεί να είναι εγγυήτρια μιας ειρηνικής επίλυσης, αλλά και γιατί η ειρήνη τους είναι η προετοιμασία του επόμενου γύρου καταστροφικού ανταγωνισμού, και ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο ρατσισμός είναι η ιδεολογία των καταπιεστών μας για να μας οδηγούν ως κρέας στα κανόνια τους. Το παράδειγμα της Ουκρανίας και η δήθεν ειρηνευτική συμφωνία του Μινσκ το μόνο που έκανε είναι να εξασφαλίσει στα αστικά συμφέροντα και από τις δύο μεριές ότι θα αλληλοσφαχτούν χωρίς την απειλή του ξεσπάσματος ενός αντιπολεμικού εργατικού κοινωνικού κινήματος στην χώρα που είναι και ο πραγματικός τους εχθρός. Εκεί που εμείς βλέπουμε ερείπια και κατεστραμένες ζωές οι κυβερνήσεις και τα επιχειρηματικά συμφέροντα βλέπουν ευκαιρίες. Ο εκπρόσωπος Εξωτερικών της ΕΕ είπε καθαρά ότι σπάει το “ταμπού” της ειρηνικής ένωσης, γεγονός που δείχνει την ετοιμότητα του δυτικού ιμπεριαλισμού να κλιμακώσει τη συμμετοχή του.

Η αποστολή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης είναι μια επιθετική κίνηση, η οποία αποκαλύπτει το πραγματικό περιεχόμενο των θηριωδών εξοπλιστικών προγραμμάτων των τελευταίων ετών. Το ελληνικό κράτος, δρώντας σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα, χωρίς καν να εκπληρώνει συμβατικές υποχρεώσεις του ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνει τις επιδιώξεις του να παίξει ενεργό ρόλο στις εξελίξεις. Αφού οι δυνατότητες περαιτέρω εδραίωσης του ελληνικού καπιταλισμού μέσα από το ευρώ έχουν αδυνατήσει, το ελληνικό κράτος βλέποντας ότι ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός αποτελεί πλευρά των ευρύτερων ανακατατάξεων ντύθηκε πρώτο πρώτο στα χακί. Σε αυτό το κάδρο εντάσσονται και οι συμμαχίες με τα αντιδραστικά καθεστώτα Ισραήλ και Αιγύπτου, μαζί με την Κύπρο, προκειμένου να επιβάλει τα συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης, των εφοπλιστών, των κατασκευαστικών και άλλων επενδυτών ως εκπροσώπους της ηγεμονίας του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τα σχέδια για εγκατάσταση και λειτουργία εργοστασίου (Μυτιλιναίος- ΜΕΤΚΑ) κατασκευής και συναρμολόγησης τεθωρακισμένων «Λέοπαρντ» στον Βόλο ως πλευρά του νέου εξοπλιστικού προγράμματος της Γερμανίας, όπως και εκείνα για τη δημιουργία εγκαταστάσεων υγροποιημένου αερίου LNG στον Παγασητικό, αποτελούν απλά κάποια από τα παραδείγματα που αποδεικνύουν τα πολεμικά συμφέροντα μίας σειράς επιχειρηματικών κύκλων. Όπως αποδείχθηκε το προηγούμενο διάστημα με την ΑΓΕΤ-Lafarge, που είχε έντονη δραστηριότητα στον πόλεμο της Συρίας, οι επιχειρηματικοί αυτοί όμιλοι όχι μόνο δεν αποτελούν εγγυητές της ειρήνης και της προόδου αλλά αξιοποιούν την πείρα τους από τα πεδία των ένοπλων συγκρούσεων για να επιβάλλουν παντού τα συμφέροντά τους όπως έκαναν και στο Βόλο με αποκορύφωμα τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου και της μεγάλης κλίμακας επίθεση στην παλλαϊκή διαδήλωση του Ιούνη του 2020. Όπου σχεδιάζεται μία τέτοια μεγάλη επένδυση (πχ Βόλος, Αλεξανδρούπολη), μία στρατιωτική βάση φυτρώνει, αποκαλύπτοντας την πραγματική φύση αυτών των σχεδίων. Ο διαρκής εξοπλισμός των ενόπλων δυνάμεων (βλ. Rafale), η επιθετική τους αναδιάρθρωσή (άνοιγμα νέου ναύσταθμού στον Παγασητικό, με την έγκριση του δημοτικού συμβουλίου Αλμυρού) και η επέκταση των ΝΑΤΟικών βάσεων, έρχονται ακριβώς να υποστηρίξουν στρατιωτικά – αστυνομικά την προαναφερόμενη επιχειρηματική επεκτατικότητα.

Η εισαγωγή στην ελληνική κοινωνία του κόστους των ευρύτερων ανταγωνισμών, είναι ένα φαινόμενο με χρόνια ιστορία που κλιμακώνεται διαρκώς. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της χώρας έχουν ήδη επωμιστεί το οικονομικό κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος του «Πράσινου κοινωνικού συμβολαίου» που είναι η κωδική ονομασία της μαύρης πολεμικής εκστρατείας του δυτικού μπλοκ. Το Αιγαίο και η Μεσόγειος έχει γίνει μαζικός τάφος προσφύγων στο όνομα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Η φτώχεια και η δυστυχία που φέρνουν οι κυρώσεις, οι διάφοροι φόροι, τα χρηματιστήρια αξίων της ενέργειας, και η εκτόξευση της ακρίβειας –δηλαδή ή έμμεση συντριβή των μισθών- είναι τέτοιου επιπέδου που θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι πόλεμος με άλλα μέσα. Η ίδια η διαχείριση της πανδημίας δεν ήταν τπτ άλλο από μια πολεμική ιαχή ώστε να θυσιάσουμε τελικά την υγεία και τις ελευθερίες μας απέναντι στα γενικά συμφέροντα του κεφαλαίου που κλονίστηκαν από της διατάραξη της οικονομικής ζωής.

Κανένα κίνημα δεν πρόκειται να αποκτήσει αντιπολεμικό χαρακτήρα αν δεν επιχειρήσει να μπλοκάρει με ενιαίο τρόπο την επενδυτική και πολεμική μηχανή για χάρη της οποία γίνονται όλα αυτά. Ο εχθρός είναι μέσα στη ίδια μας την χώρα! Η αλυσίδα των συμφερόντων που μας εμπλέκουν στον πόλεμο και μας φορτώνει το κόστος του είναι ο κύριος εχθρός για την εργατική τάξη, τους ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους και άνεργους είναι η ίδια η ντόπια άρχουσα τάξη και το κράτος της. Η ήττα και αποδυνάμωση του ελληνικού κράτους και των συμμάχων του, μέσα από τον αντιπολεμικό, ταξικό, διεθνιστικό αγώνα του δικού μας κοινωνικού στρατοπέδου είναι ο μόνος δρόμος για να ακουστούν οι ανάγκες του κόσμους της εργασίας σε ανεξαρτησία από τα πολεμικά στρατόπεδα και τα αστικά συμφέροντα. Η απειλή ενός τέτοιου κινήματος είναι η μόνη που μπορεί να φρενάρει την δίψα τους για αίμα. Η διεθνής αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση για την ειρήνευση στην περιοχή σημαίνει ότι η εργατική τάξη κάθε χώρας έχει πρώτιστο καθήκον το μπλοκάρισμα της συμμετοχής της “δικής της” χώρας στην πολεμική σύγκρουση, την μαζική άρνηση του αντιδραστικού πολέμου στο όνομά της. Πραγματική υπηρεσία στους δοκιμαζόμενους λαούς της Ουκρανίας μπορεί να προσφέρει ένα κίνημα που θα επιβάλλει την απεμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, θα παλεύει να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, θα απαιτεί να μη βγει κανένας στρατιώτης έξω από τα σύνορα αλλά και να σταματήσουν οι πολεμικές επιχειρήσεις εντός συνόρων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο απέναντι σε μετανάστες.

Σε αυτή την κατεύθυνση η Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία συμμετέχει και καλεί σε πανθεσσαλική αντιπολεμική συγκέντρωση και πορεία την Κυριακή 13/03 στις 13:00 στην Πλ. Ταχυδρομείου στη Λάρισα.

- Έξω οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί από την Ουκρανία - Κανένας νεκρός για τα συμφέροντα ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ρωσίας.

- Να κλείσει η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη και όλες οι βάσεις ΝΑΤΟ και ΗΠΑ. Να εκδιωχθούν οι ΝΑΤΟικές αποστολές από Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Βόλο.

- Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο. Κανένας φαντάρος σε ιμπεριαλιστική αποστολή, όχι στην αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού. Έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, διάλυση της συμμαχίας.

-Τέρμα στα «πολεμικά χαράτσια» των κυρώσεων, της φοροληστείας και της ενεργειακής κερδοσκοπίας. Ούτε ευρώ για τους αστικούς ανταγωνισμούς. Μπλόκο στις ενεργειακές αντεργατικές αντιπεριβαλλοντικές επενδύσεις.

- Διάλυση του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου. Τέρμα στους πολεμικούς εξοπλισμούς.

- Ανοιχτά σύνορα για όλους τους πρόσφυγες. Αφοπλισμός του λιμενικού και άλλων δολοφονικών σωμάτων.

-Μπλόκο στα σχέδια για τη δημιουργία εργοστασίου αρμάτων μάχης στο Βόλο και τη δημιουργία εγκαταστάσεων υγροποιημένου αερίου στον Παγασητικό.

Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή

18 Φεβρουαρίου 2022

Πράσινο ή τσιμέντα; Ποιότητα ζωής για όλους ή έργα για την ελίτ; Πόλεις επιχειρηματικά προϊόντα ή ποιοτική διαβίωση;

 

Πώς είναι δυνατόν να ανήκουν στην «πιο πράσινη περιφέρεια», κατά την προσφιλή έκφρασή του κ. Αγοραστού, οι 2 πόλεις ουραγοί στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος για την δενδροκάλυψη του αστικού ιστού; Στην εν λόγω έρευνα με θέμα: «Ποιος ωφελείται από το πράσινο στις πόλεις; Οι κοινωνικές ανισότητες στην πρόσβαση σε αστικό πράσινο στην Ευρώπη», η Λάρισα (4,9 από τα 88,3 τ. χλμ. κάλυψη με δέντρα) και ο Βόλος (1,3 από 27 τ. χλμ. κάλυψη με δέντρα) βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις με τα χαμηλότερα ποσοστά δενδροκάλυψης. Αν συνυπολογίσουμε πως στην περιοχή της Θεσσαλίας υλοποιούνται ή βρίσκονται στα σκαριά κάποια από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά εγκλήματα (καύση σκουπιδιών – ΑΓΕΤ- εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμμάτων, ανεμογεννήτριες- ΒΑΠΕ) για ποιο ακριβώς «πρασίνισμα» μιλάμε;

Τη Δευτέρα 07/02 ο υπουργός Ανάπτυξης Αδ. Γεωργιάδης δήλωνε από το Βόλο, πως η περιφέρεια Θεσσαλίας είναι πρώτη σε απορρόφηση κονδυλίων από το ΕΣΠΑ. Τι πράσινο χρηματοδοτεί το ΕΣΠΑ; Το ΕΣΠΑ 2021 -2027 κατανέμει 26,2 δις. στις επενδύσεις για τη διείσδυση των ΑΠΕ! Τι σημαίνει αυτό; Τα αιολικά που σήμερα πολλά από αυτά αποτελούν απλά κόκκινα σημάδια στους χάρτες της ΡΑΕ, θα αποκτήσουν έναν ακόμα χρηματοδότη για να «στολίσουν» όλες τις βουνοκορφές… Χρηματοδοτεί με 41 εκ. το εργοστάσιο επεξεργασίας σκουπιδιών στο Βόλο για τη μόνιμη εξασφάλιση της καύσης σκουπιδιών και των συμφερόντων της Lafarge. Δίνει 690.000 ευρώ στο πλαίσιο της «Στρατηγικής Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης» για να ανακατασκευάσει έναν ήδη υφιστάμενο χώρο πρασίνου (πλ. Πανεπιστημίου στο Βόλο) που σύμφωνα με τη μελέτη τα 2/3 της έκτασής του θα εμπεριέχουν: γραμμικά μαρμάρινα καθιστικά, σιντριβάνι και πλακόστρωτους διαδρόμους (δηλαδή τσιμέντο…), ξεριζώνοντας τα υφιστάμενα δέντρα για να φυτευτούν περίπου ισάριθμα νέα…!!!

Η αστική πολιτική κάνει κάτι πολύ απλό. Χωρίζει τομείς προτεραιοτήτων στη βάση των δικών της ιεραρχήσεων (πχ αναδιάρθρωση στο χώρο της ενέργειας), τους τιτλοφορεί με κάποιο υποτιθέμενο κοινωνικό περιεχόμενο (βλ «πράσινη ανάπτυξη»), που αντανακλά ανησυχίες και ανάγκες της κοινωνίας και με αυτό τον τρόπο κατορθώνει δυο πράγματα. Πρώτον και κυριότερο προωθεί τα στρατηγικά της συμφέροντα ενάντια στις ελευθερίες, τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας και της νεολαίας. Δεύτερον αρχίσει ένα τεράστιο οικονομικοπολιτικό αλισβερίσι ανάθεσης έργων, το οποίο απλά «λαδώνει τη μηχανή».

Ταυτόχρονα προωθείτε τάχιστα το μοντέλο των πόλεων εμπορεύματα. Οι βασικές αλλαγές που γίνονται στις πόλεις, τόσο της Θεσσαλίας, όσο και σε άλλες περιοχές, βασικό στόχο δεν έχουν να απαντήσουν στο ερώτημα της ποιότητας ζωής, αλλά να δημιουργήσουν ένα αγοραστικό προϊόν στη μορφή της πόλης. Τι ήταν άραγε ο “μεγάλος περίπατος στην Αθήνα'; Ο “μύλος των ξωτικών” στα Τρίκαλα; Οι πολυποίκιλες “διακοσμήσεις”, το “μουσείο της Αργός” και άλλα πολλά στο Βόλο; Είναι η προσέγγισή του κεφαλαίου για τις πόλεις, που θα είναι μέρος της μηχανής του κέρδους. Ενός κέρδους που παρόλες τις διακηρύξεις, δεν ακουμπάει ούτε στο ελάχιστό τη διαρκώς υποβαθμιζόμενη κοινωνική πραγματικότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Μπορεί να υπάρξει όραμα για μια πόλη που θα καλύπτει τα εργατικά, λαϊκά και νεολαιίστικα συμφέροντα; Ναι, αλλά αυτό απαιτεί το σπάσιμο των υφιστάμενων προτεραιοτήτων της αστικής πολιτικής. Δεν γίνεται να έχουμε μια από απ όλα. Και ποιότητα ζωής και επιχειρηματικότητα. Και καύση σκουπιδιών και πράσινες πόλεις. Και αστικές αναπλάσεις στα πλαίσια των εμπορευματοποιημένων πόλεων και ελεύθερους και επαρκείς χώρους πρασίνου για την κοινωνική πλειοψηφία. Και φτηνή και όσο το δυνατόν καθαρότερη ενέργεια και ιδιωτικοποίηση, παραμάγαζα πώλησης και ανεξέλεγκτες επενδύσεις όπου υπάρχει ορεινός όγκος και κάμπος. Και “real estate” και φτηνές κατοικίες. 

Αυτή για εμάς είναι η ενοποίηση των περιβαλλοντικών κινημάτων με την ταξική και κοινωνική τους βάση.  Για να ζήσουμε σε έναν πιο πράσινο κόσμο, δεν αρκεί να διεκδικήσουμε περισσότερα δέντρα, πρέπει να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα, να αλλάξουμε τις καθορισμένες προτεραιότητες του υφιστάμενου συστήματος και να χτίσουμε ένα άλλο. Καπιταλισμός και αξιοβίωτη ζωή, σε κάθε της μορφή, είναι 2 ασύμβατες και ανειρήνευτες έννοιες.

Διεκδικούμε τη δημιουργία ελεύθερων, δημόσιων, πραγματικών χώρων πρασίνου σε κάθε πόλη και σε κάθε γειτονιά με δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σε όλους και όλες, έξω από κάθε «επιχειρηματική» λογική και σχέδιο. Χώρων πρασίνου που θα βελτιώνουν τις φυσικές συνθήκες του αέρα, της θερμοκρασίας και του νερού, που θα λειτουργούν ως καταφύγια της βιοποικιλότητας εντός του αστικού ιστού και που θα συμβάλλουν σημαντικά στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων των πόλεων μέσα από τη δυνατότητα αναψυχής, χαλάρωσης, άθλησης και κοινωνικής συναναστροφής, αναβαθμίζοντας την έννοια της γειτονίας και των κοινωνικών σχέσεων στις πόλεις.

Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή

12 Φεβρουαρίου 2022

ΔΤ για τη μήνυση εναντίoν περιφερειακών συμβούλων από τον απόγονο του Γ. Σούρλα

 

Έχει κανείς αμφιβολία τι ήταν ο Γ. Σούρλας; Αμφιβάλουμε…!!!

ΔΤ για τη μήνυση εναντίoν περιφερειακών συμβούλων από τον απόγονο του Γ. Σούρλα

Πόσα χρόνια χρειάζονται για να ξεπλυθούν τα εγκλήματα της αστικής πολιτικής και των πραιτοριανών της εναντίoν του λαού της Θεσσαλίας; Για εμάς η μνήμη δεν είναι κουρελόχαρτo και το αίμα δεν είναι νερό. Αυτό μας ώθησε να απαιτήσουμε την εκδίωξη της περιφερειακής συμβούλου της ΧΑ (πλέον «Έλληνες για την πατρίδα») από τη συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου στις 11/11/2021, η οποία εμφανίστηκε προκλητικά με φόντο γιγάντιο πορτρέτο του παρακρατικού Γ. Σούρλα. Τρεις μήνες μετά η δικαιοσύνη καλεί τον περιφερειακό σύμβουλο της Αριστερής Παρέμβασης Ντούρο Στάθη και την περιφερειακή σύμβουλο του ΣΥΡΙΖΑ. Δ. Αράπκουλε σε απολογία, μετά από μήνυση του γιού του Γ. Σούρλα, «για προσβολή μνήμης νεκρού»…

 Η εν λόγω μήνυση αποτελεί ύβρη, απέναντι  στους εκατοντάδες δολοφονημένους, βασανισμένους, ξυλοκοπημένους και βιασμένες, από τη φασιστική  συμμορία του Γ. Σούρλα, απέναντι στη μνήμη που είναι ζώσα, γιατί πέρασε από γενιά σε γενιά και καταγράφηκε, ακόμη και αν εκλείπουν πλέον οι περισσότεροι μάρτυρές της.

Η πάλη ενάντια στην ιστορική αμνησία τρομάζει ακόμα τους συντηρητικούς κύκλους που κρατούν τα ηνία του πολιτικού στερεώματος στην περιοχή της Θεσσαλίας. Τα σύμβολα του φασιστικού παρακράτους κοσμούν σαλόνια κοσμικών και μεγάλων επιχειρηματικών κύκλων στην περιοχή, ενώ παράλληλα θρέφονται στη «θερμή αγκαλιά» των πλέον επίσημων θεσμικών φορέων. Μήπως ξεχάστηκε πως τον Μάρτη του 2016 ο τότε αντιπεριφερειάρχης Λάρισας Δ. Παπαδημόπουλος χαιρέτιζε με ομιλία του την παρουσίαση του βιβλίου «Γρηγόρης Σούρλας – ο Καπετάνιος της Θεσσαλίας. Έτσι σώθηκε η Θεσσαλία 1942-49»;

Η Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνει στο στόχαστρο φασιστικών κύκλων με τη δράση και την τοποθέτησή της. Έχουμε δεχτεί από δημόσιες καταγγελίες βουλευτών της ΧΑ μέχρι επιχειρήσεις προπηλακισμού από γνωστά φασιστοειδή μέσα στους χώρους της περιφέρειας Θεσσαλίας. Οι εν λόγω πρακτικές όχι απλώς δεν μας πτοούν, αλλά επιβεβαιώνουν πως η φωνή μας και η δράση μας έχουν ιδιαίτερα ενοχλητικές απολήξεις.

 Κάποιοι υποστηρίζουν πως το αίμα όταν στεγνώνει μοιάζει με σκουριά. Τη σκουριά του χρόνου που μας καλούν να αποτινάξουμε από πάνω μας για να μπούμε στις ράγες της νέας εποχής. Τα ακούμε αυτά συνέχεια στα περιφερειακά συμβούλια από ανθρώπους που μετέτρεψαν τα πάντα σε ένα επιχειρηματικό πρότζεκτ. Το πρόβλημα είναι πως το αίμα του μαχόμενου λαού στη Θεσσαλία δεν στέγνωσε ποτέ. Γιατί; Γιατί αυτό το αίμα ήταν το μέσον της άρχουσας τάξης στην περιοχή για να αναδειχθεί, να ισχυροποιηθεί, και να καταφέρνει να αυγαταίνει το βιός της μέχρι σήμερα. Ένα βιός κλεμμένο με χίλιους τρόπους. Γιατί, ακόμη και σήμερα η άρχουσα τάξη και οι σχεδιασμοί της δολοφονούν, με τα περιβαλλοντικά τους εγκλήματα, με την καταδίκη της κοινωνίας σε ανέχεια, με τη διαχείριση της δημόσιας υγείας, με τον αυταρχισμό και την καταστολή και με  τη διασπορά του κοινωνικού κανιβαλισμού εις βάρος των αδυνάτων, των «ξένων», των «διαφορετικών».

Δεν έχουμε κάποιου είδους «βεντέτα» με καμία οικογένεια και με  κανενός απόγονο. Αυτές τις μεθόδους της χρησιμοποίησε η αστική τάξη με την απηνή δίωξη ολόκληρων γενεών αγωνιστών, αριστερών, κομμουνιστών. Έχουμε όμως έναν διαρκή και ανοιχτό πόλεμο με τον φασισμό σε κάθε του εκδοχή και μορφή, με την ιστορία του, το παρελθόν του και κυρίως το σύγχρονο κτηνώδες πρόσωπό του, καθώς οι μικροί και οι μεγάλοι φυρερίσκοι που αντέγραψαν τον Χίτλερ δεν αλλάζουν υπόσταση.  Για εμάς κανείς δεν χαρακτηρίζεται από τη στάση των προγόνων του, παρά μόνο στο βαθμό που επιλέγει να την υιοθετήσει.   

Από την πλευρά μας καλούμε κάθε μαχόμενο πολίτη να παλέψουμε ενάντια στα πολύμορφα φασιστικά τέρατα της νέας εποχής, να ανατρέψουμε το καθεστώς εκμετάλλευσης, στο οποίο ζούμε σήμερα, για να χτίσουμε έναν νέο κόσμο αλληλεγγύης και κοινωνικής χειραφέτησης.  

Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.

Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή

Επικοινωνία

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *