Το
Σάββατο 14 Νοεμβρίου έφυγε για το τελευταία μεγάλο ταξίδι ο σύντροφός μας
Βασίλης Χουλιαράς.
Ο
Βασίλης γεννήθηκε το 1963 στη Βρύναινα Μαγνησίας, στους πρόποδες του όρους
Όθρυς, από μια οικογένεια που έδωσε τα πάντα στον εμφύλιο, στην υπόθεση της
κοινωνικής χειραφέτησης. Άνθρωπος της εργασίας, άρπαξε τη ζωή από τα κέρατα και
πάλεψε στον συλλογικό και τον καθημερινό αγώνα από την πρώτη μέχρι την
τελευταία στιγμή της ζωής του.
Με
τη σεμνή και διακριτική του παρουσία ήταν παρών σε όλους τους μεγάλους και
μικρούς αγώνες από εκείνους της δεκαετίας του 80’ μέχρι και σήμερα. Εντάχθηκε
στο κομμουνιστικό κίνημα από τα σπουδαστικά του χρόνια στις αρχές της δεκαετίας
του 80. Ακολούθησε το ρεύμα της ρήξης του 89’ ενάντια σε όσους ήθελαν την
Αριστερά «με κοστούμι και γραβάτα» στα μεγάλα τραπέζια της υποταγής και της
συνδιαχείρισης.
Εντάχθηκε
στην Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία, από τη δημιουργία της το 2010,
συμβάλλοντας καθοριστικά στο χαρακτήρα, τη φυσιογνωμία και τα πολιτικά
προτάγματα του σχήματος. Συμμετείχε στη συγκρότηση της Λέσχης εργαζομένων και
νεολαίας Βόλου.
Μέσα
από τη δράση του στον Σύλλογο Παλαιών-Παλαιού Λιμεναρχείου, όπου διετέλεσε και
μέχρι πρότινος πρόεδρος, πάλεψε με απαράμιλλη αλληλεγγύη στην περίοδο των
πλημμυρών του 2023, συγκρούστηκε με τα σχέδια εξευγενισμού και μετατροπής της
γειτονιάς σε ένα απέραντο διασκεδαστήριο, ανέδειξε μια σειρά περιβαλλοντικών
και κοινωνικών ζητημάτων, συνέβαλε στη συγκρότηση αυθεντικών λαϊκών αντιστάσεων
ενάντια στη δημοτική αρχή και τα λογής – λογής επιχειρηματικά σχέδια.
Άνθρωπος
δοτικός και φροντιστικός, με την αλληλεγγύη να αποτελεί πηγαίο συστατικό της
ίδια του της υπόστασης. Κάθε άνθρωπος και κάθε σύντροφος είναι μοναδικός και
ανεπανάληπτος. Από αυτή την άποψη το κενό που αφήνει η απώλεια του Βασίλη δεν
αναπληρώνεται. Ο Βασίλης θα συνεχίσει όμως να είναι κοντά μας. Με τα
διαπεραστικά του λίγα και συμπυκνωμένα λόγια, τη στάση αρχών απέναντι στις
προκλήσεις των καιρών μας, τη γενναιοδωρία του, το κρασί του που μας κερνούσε
σε βραδιές στη Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου, και εκείνο το απλό, λιτό,
λεβέντικο και δωρικό ζεϊμπέκικο που αντανακλούσε την προσωπικότητά του και που
το κρατούσε για εκείνες τις λίγες, εκλεκτές, στιγμές χαράς και συναδέλφωσης
στις οποίες καθρεφτιζόταν η άλλη κοινωνία που μαζί ονειρευτήκαμε.
Όλα
αυτά που μας προσέφερε απλόχερα, τα κρατάμε ως κειμήλιο. Ο σύντροφός μας ο
Βασίλης ήταν ένα ακόμα από εκείνα τα αγκωνάρια που θεμελίωσαν μια ανατρεπτική
αντίληψη και το κενό που αφήνει πίσω είναι τεράστιο, στις ζωές μας, στην
καθημερινότητά μας, στη συλλογική μας πάλη. Όσο πιο μεγάλο το ανάστημα των
ανθρώπων που φεύγουν τόσο πιο μεγάλος είναι ο πόνος μας.
Μια
τεράστια αγκαλιά στους αγαπημένος του και κυρίως στη Λένα, τη Ματίνα και την
Αναστασία.
Καλό
ταξίδι σύντροφε μας Βασίλη!
Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία -Ανταρσία για την
Ανατροπή
